The great escape
A 4 page story. The president is murdered and the army gathered.
Can Cpt. Joshua Chavez and his crew get to the Akaga in time and go offplanet?
Click on the pictures for the full view
Background story / Achterliggend verhaal
Taken from : War among the stars (English)
Fragment uit : Oorlog tussen de sterren (Nederlands)
President Juarez van de Alliantie stond op vanachter zijn desk en liet de stapels administratieve rommel voor wat ze waren. ‘Genoeg voor vandaag’, dacht hij verveeld. “Virgil! Het is tijd voor mijn dagelijkse wandeling door het park.” riep hij zijn assistent toe. “En de rapporten over de Marsiaanse onderzoekscom…” repliceerde deze.
“Nee. Ik kan geen rapporten meer zien! We gaan wandelen.”
“J…Ja meneer, maar …”
Zonder zijn assistent verder de tijd te laten om te reageren liep hij de deur door, zijn werkkamer uit. Waar zijn twee bodyguards, die zoals altijd keurig buiten stonden te wachten, zich bij hem voegden. Hij nam de lift naar de 118e verdieping. Daarna liep hij via een brug naar het dak van de aanpalende toren. Het dak van de ‘Lishma-building’ zoals hij ook wel eens werd genoemd, bestond uit een overdekt park met vele exotische bloemen en planten. Dit park was zijn persoonlijke favoriet. Hij kwam hier minstens eens per dag om de geurige aroma’s van lang verdwenen orchideeën op te snuiven.
Maar vandaag had hij het gevoel dat dit wel eens de laatste keer zou kunnen zijn… Hij begreep niet waar dit gevoel vandaan kwam, en hij deed het af als onbelangrijk. Hij was hier veilig, hij had zijn twee getrainde bodyguards toch bij, wat kon er dan gebeuren? Hij gaf het door aan zijn bodyguards. Ze kamden het hele park uit: geen gevaar te bekennen.
Plotseling zag hij in zijn linker ooghoek iets metalig glimmen. Hij draaide zich om … en was dood. Zijn bodyguards hadden dit onmiddellijk gezien en gingen er achteraan, terwijl zijn assistent zich over hem heen boog. Aan het einde van het park onderschepten ze het ding. Het was een op afstand bestuurde killer-droïde. De dader kon dus overal zitten… Ze vernielden het met twee welgemikte schoten uit hun lasers en renden terug naar de plaats van onheil.
“Hij is dood.” zei Thomas Tsjolkovsky, het hoofd van de medische dienst in de Europese sector.
“Zo dood als hij maar zijn kan.”
Vice-president Sivaa vroeg zich af hoe dit kon gebeuren. Juarez was aan het wandelen geweest in één van de meest beveiligde parken ter wereld met zijn twee uitstekende bodyguards, en toch…
”Er is dus geen reconstructie meer mogelijk, veronderstel ik.”
“Neen. Het projectiel is langs voor dwars door beide hersenkwabben heengegaan. De dader moet ruim de tijd gehad hebben om zo nauwkeurig te kunnen mikken.”
“Dit had niet mogen gebeuren, niet in deze moeilijke tijden. Ik roep onmiddellijk een crisisvergadering bijeen.”
“Sorry, maar ik kon echt niets meer voor hem doen.”
“Ik ben ervan overtuigd dat u alles hebt gedaan wat binnen uw mogelijkheden was. U treft geen verwijt, meneer Tsjolkovsky. En bedankt.”
“Eh … graag gedaan, vice-president.”
Hierop verliet vice-president Sivaa de medische afdeling van de regeringsgebouwen. Hij had een hoop werk te doen.
Ondertussen, ergens ver weg in de drukte van de stad, rapporteerde een geheime agent het welslagen van zijn missie aan zijn superieuren. Vervolgens begaf hij zich naar de ruimtehaven van Belgan, waar hij onder een pseudoniem een vlucht geboekt had. Minder dan 3 uur na de moord op president Juarez van de Alliantie, had de moordenaar de planeet al verlaten.
Het crisisberaad werd gehouden in de presidentiële vergaderzaal. Rondom wemelde het van de lijfwachten en speciale commando’s om de veiligheid van de regeringsleiders te garanderen. Niets of niemand mocht binnen tien verdiepingen boven of onder de zaal komen. De regeringsleiders waren bij elkaar gekomen naar aanleiding van de moord op president Juarez. Binnen vlogen de verdenkingen en beschuldigingen over en weer. Vice-president Sivaa probeerde voor de zoveelste keer om ze tot bedaren te brengen.
“Mensen, mensen. Kalm aan alstublieft. Ik ben ervan overtuigd dat niemand binnen deze muren schuldig is aan deze moord.”
“Wie verdenkt u dan wel?” riep één van de Marsiaanse parlementsleden uit.
“Persoonlijk verdenk ik de Confederatie.”
“Dat is inderdaad een goede mogelijkheid. We leven al zeer lang onder hevige spanning met de Confederatie. Ze schenden onze handelswetten voortdurend.”
“Ze provoceren ons al jaren. We hadden dit moeten zien aankomen.” zei de Venusiaanse Gina Suoi. “De op afstand bestuurde droïde die zijn bodyguards neergeschoten hebben was trouwens van Confederatief ontwerp!”
“En het Anurati Keizerrijk?”
“Die zijn te laf om zoiets te wagen. En wat winnen ze erbij, er zijn al decennia geen conflicten meer geweest met het Keizerrijk?”
En zo ging het nog uren door. Uiteindelijk bereikten ze toch eensgezindheid. De Confederatie was de dader. Want alles wat de Alliantie hinderde was meegenomen voor de Confederatie. Dus werden er plannen gemaakt om zich eindelijk te wreken. De jaren van tolerantie waren voorbij. De maat was vol. Ze zouden de Confederatie tonen dat er niet met hen te spotten viel!
De eerstvolgende dagen kwamen er officiële rouwbetuigingen binnen van zowel de Confederatie als het Anurati Keizerrijk. De Confederatie betuigde hun steun en stuurden zelfs tienduizenden geurige Zi’Dek bloemen voor de begrafenis. De Confederatie werd echter volledig verrast door de houding van de Alliantie: ze kregen de bloemen gewoon teruggestuurd. En het Pentagon dat aanwezig wilde zijn op de begrafenis mocht deze eenvoudigweg niet bijwonen. Alle handelsschepen naar de Alliantie werden tegengehouden, terwijl degenen die erin waren er niet meer uit mochten.
Dit irriteerde de Confederatie mateloos. Hoe kwam het dat de Alliantie ineens alle banden doorsneed? De onderlinge verstandhouding was, desondanks vele spanningen, al sinds het ontstaan van de Alliantie stabiel. Het scheen iets te maken te hebben met de moord op de president… Geheime agenten zeiden dat de Alliantie de Confederatie ervan beschuldigde de moord te hebben gepleegd, of toch zeker er de opdracht toe had gegeven. En dat dat de reden voor de plotselinge haat was. Als reactie dreigde de Confederatie ermee om de ambassadeur van de Alliantie terug te sturen, al hun handelsschepen buiten te houden en elke vorm van handel met de Alliantie te verbieden. Toen de Alliantie niet reageerde, en zelfs uit eigen beweging haar ambassadeur terughaalde en haar handelaars de opdracht gaf om de Confederatie te mijden, vreesde het Pentagon voor oorlog . Ze zette alles op alles om tot een diplomatieke oplossing te komen…